Κάποια άλλη φορά
θα σκύψουν τα χέρια μας στον ουρανό
με τα πόδια μας
όχι απαραιτήτως ταυτοχρόνως να κρέμονται από τη γη
έτοιμα να ψελλίσουν το βήμα "Έλεος".
Κάποια άλλη φορά
θα γίνουμε αγαλματάκια με τρύπια στόματα
σε υγρά μαξιλάρια ξαπλωμένα
και θα πνίξουμε την ανάσα μας
χωρίς ίχνος από την αναμενόμενή μας ακινησία
μονάχα για να μη στεγνώσουν.
Κάποια άλλη φορά
θα δώσουμε ενέχυρο ένα ψυχομερίδιο
για να κρατήσει ζωντανή η μηχανή
την εκ των προτέρων δεκαδική μας ψυχομονάδα.
Κάποια άλλη φορά
θα θυμηθούμε πως μια κουβέρτα στο πάτωμα
μας πάγωσε το αίμα
που επέμενε στη νόρμα μιας όχι και τόσο
απροσδόκητης κυκλοφορίας
εντός και επί τα αυτά μέρη.
Μια άλλη φορά
τα γεγονότα θα στριφογυρίσουν μέσα σε νευρικά χέρια
για τόσες χρονικές μονάδες
όσες και το υπερσύνολο των μη γενόμενων που απέκλεισαν
ώστε να συμβεί επιτέλους το ζάρι
και να στήσουμε ένα παιχνίδι.
Κάποτε θα γίνουμε παιδιά - όμηροι του γήρατος
πριν καλά καλά διαφωνήσουμε
για το δίκαιον του πράγματος
και το άδικο της ουσίας του.
Μα τώρα
δεν έχουμε χρόνο για να ζήσουμε.
Πρέπει αντ' αυτού να υπάρξουμε
και με όλες μας τις δυνάμεις ν' αντισταθούμε
στη γοητεία που λύουν οι μακέτες των ερώτων παγκοσμίως
στα, για την ώρα, μάτια μας
και όλες μας τις αδυναμίες
σ' ένα τεράστιο Εγώ να κλείσουμε
και να το περιτυλίξουμε με υλικό σκληρό,
το τέλος των αισθήσεων.
