The Sphere.
Εδώ που καταρρέει η θερμοκρασία
βαθιά στην καπνογόνα σιωπή
θυμάμαι
μια ανθρωπότητα γεννήθηκε στο μαιευτήριο
κι εγώ τυφλός από παιδιά
στεγνός για λίγο
έσπειρα στην αφάνεια
τους δακρυγόνους μου αδένες.
Είμαι η μνήμη, είμαι η μικρή πραγματικότητα
που αδιάρρηκτα συνέβαινε
και συμβαίνει
και θα συμβεί στο ποτέ
και στο πάντα.
Θυμάμαι πως οι Χειμώνες στη Γη
ήταν πάντα γεμάτοι δόξα και
πατούσαν
στα μυαλά των βιαστικών ανθρώπων
ευωδάτα χιονοπέταλα
Λιώνοντας από έρωτα
για την εκπλήρωση του σκοπού τους
απλά έπαυαν να υπάρχουν.
Ο άρρωστος είναι φυλακισμένος Βαλές
χαμένος από πενήντα ένα όργανα του ίδιου οργανισμού
και μέσα στη μοναξιά του
καταριέται ασταμάτητα ό, τι του λείπει
ξεστομίζοντας αρχαίους κανόνες
τηλεμεταφοράς και χρονοπάθειας.
Εδώ αλγούν ευγενικά όντα
στεκόμενα κυκλικά, φορώντας μαύρα κουστούμια
κρατώντας στο δεξί τους χέρι το μικρό μυαλό τους
και τραγουδούν
Dum inter homines
sumus colamus humanitate
cum tacent clament.
Είμαι η πιθανότητα.
Είμαι η μεγάλη έκρηξη του γεγονότος
στη φαντασία.
Θυμάμαι την ένωση όλων των αγγιγμάτων
απ' την αρχή της πραγματικότητας
σε ένα βλέμμα
κι αν ακούω λάθος τραγούδι
άραγε
πόση απόσταση χωρίζει τα αντίθετα;
Serva me, servato te...
Εδώ βρίσκεται κάποιος που θα 'πρεπε να φύγει
και στα τελευταία λόγια του
ξαπλώνει όλη η κούραση
της τελευταίας ανάσας του ζωντανού:
Ξύπνησε, δεν υπάρχει Χώρος
μόνο ο χρόνος χωρίζει τα πράγματα
ξύπνα, μου είπε
μόνο ο χρόνος τους ορίζει την απόσταση
ξύπνησε,
και η επιθυμία που τα δημιούργησε
η μόνη θέση που μπορούν ν' ανήκουν.
Εδώ ο ήλιος είναι αδίστακτος.
Είμαι η πληροφορία στο παράδοξο του Μπίλκερ.
Θυμάμαι αυτό που δεν λέγεται.
Create a playlist at MixPod.com
Κάθαρση.
Να λάμψει το απόλυτο του σκότους στο κελί του παρελθόντος
να φορέσει η φαντασία την κόμη του θεού
να βγει το αίμα απ' το ηφαίστειο της αμαρτίας
και τα ίχνη του ν' αφήσει στο νεογέννητο
και νευρικό dna
μιας ακατάσχετης τύψης.
Καταραμένος πρόσφυγας η θλίψη
στην ομίχλη ενός ξεχασμένου γαλαξία από το χάρτη του μερικώς
ορατού
να χαθεί ακόμα πιο πολύ
κι ακόμα περισσότερο
από την απουσία του να επανιδρυθεί.
Να σβήσουν τα λόγια της μετάνοιας του Χρόνου
απ' ένα κύμα άχρονου αέρα,
στολισμένου με άπειρα,
θεόρατα μηδενικά.
Να γίνει βωμός
για τη θυσία του ίδιου του Τέλους
κι όλο να τρέχει
να τρέχει το παν, για να προλάβει να φύγει από
σημείο ορισμένο κάθε φορά,
να τείνει να μην έχει θέση πια
η όποια εκκίνηση που δικαιολογεί
την αρχή του παντός.
Να φτιάξουμε φλογάτα στρώματα
για να αναπαυθούν οι φόβοι μας!
να τρέξει στις φλέβες μας θυμός
για το κάλλος που δεν μάθαμε ποτέ
να ρίξουμε την ψυχική μας τέφρα
σε...
Oρίστε κύριε, τι θέλετε,
Να σας προσφέρουμε μια δόση αθανασίας...
αλλά ήμασταν έγκαιροι ποτέ μας μήπως;
γιατί να αλλάξουμε τώρα...
και δεν προλάβαμε
Η αξιότιμη Κυρία του ευνούχισε κάθε φιλότιμή μας
ματαιοδοξία,
Αγαπητέ μου, θα πας από υπερβολική δόση...
Μήπως θα θέλατε ένα δοχείο με καθαρό οινόπνευμα
και μία τζούρα στάχτης;
Κι αμέσως, το κατάπιαμε κι αυτό...
