Déjà nous.

Photo credits: vertigoelectric, deviant art.

****************************************************************************************

Στην άνεση του σκοταδιού
όπως παλιά
250 mL μεταμφιεσμένη δυστυχία
ξαναγεννάν σκουπίδια
που περίμεναν γαλόνια ύδατος απ’ το κορμί
- τ’ αδέρφια τα ετεροθαλή
με μύριες συντροφικές μονάδες
μέτρησης
κείνον που πια
βαρέθηκε τον εαυτό του να μετρά.


Μελάνι κάθετα ψεκάζεται ολόγυρα
από την έλλειψη της Χημικής Ουσίας.


- ο Θεός μίλησε μόνο μια φορά
κι όποιος δεν επαναλαμβάνεται,
απλώς επιμένει.


α.


Γυμνή η πτώση απ’ την Εδέμ
διήρκεσε ως τέτοια
και τέλειωσε στο εορτάζον χαρτί
όπως στη ρήξη ενός οξύμωρου τένοντα.


β.


Και η μητέρα αναχώρησε από τον ορισμό της
για κάπου πιο παλιά από τον πρώτο της γέννας πόνο.
Κόπηκε ο “αιώνιος δεύτερα”
ομφάλιος λώρος
με κείνο που, τι ήταν
πια ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ
κι είναι –
μπορώ να πω
ένα καλό παράδειγμα αυτό
μιας λήξης συμβολαίου
που υπεγράφη σε καιρούς νηπιακούς
από ’να χέρι
με συλλογικά ασυνείδητη μέθοδο.


γ.


Παρά την καταβύθιση σε
το πολλά υποσχόμενο παρόν της εικόνας
ο “εικονολάτρης πρώτα”
έπαψε να αναπαύεται
από το θόρυβο μιας εκκωφαντικής εκκρεμότητας.


γ1.


Έξω απ’ το σχολείο
κάποτε μάλωσαν ένα παιδί
απλώς και μόνο επειδή Υπήρξε
ως τέτοιο·


γ2.


άλλη φορά το μάντρωσαν σε μια φωτεινή κάμαρα
γιατί διψούσε κείνο
που για μιαν αιωνιότητα μετά πλην τ’ αύριο
θα φοβόταν,
την πλαγιομετωπική συνύπαρξη
σκέψης – πράξης.


γ3.


Μια τρίτη,
πήραν το παιδί – κουνέλι
και τού ’δεσαν τους καρπούς
με τον εχθρό της ολικής αμνησίας,


γάμμα τέσσερα
γάμμα πέντε
γάμμα εκατόν ένα.


...


Στην άνεση του σκοταδιού
όπως παλιά
250 mL μεταμφιεσμένη δυστυχία
ξαναγεννάν σκουπίδια.